Alchemia – Horoskop partnerski
Przesłanie wróżb
2 lutego 2017
Metody wróżenia
3 marca 2017

Alchemia

Alchemia

Ta dyscyplina łączyła w sobie elementy chemii i okultyzmu. Celem tej nauki było odnalezienie kamienia filozoficznego, czyli eliksiru życia. Substancję tą miało być złoto, które zostało wcześniej stworzone z ołowiu. Eliksir miał zapewnić nieśmiertelność. Alchemicy uważali, że świat tworzą cztery żywioły- ziemia, powietrze, ogień i woda oraz cztery właściwości- suchość, wilgoć, gorąco i chłód. Wierzyli, że każda substancję można przekształcić w inną. Wiele alchemików nieświadomie odnalazła różne pierwiastki i tworzyła różne substancje.

W wyobrażeniu alchemika jako szalonego szarlatana, opanowanego rządzą złota, więcej jest mitów niż prawdy. W rzeczywistości transmutacja pospolitych metali w złoto była tylko wtórnym celem sztuki królewskiej, gdyż jej podstawowym zadaniem było osiągnięcie doskonałości duchowej.
Proces przemiany substancji traktowany był jako symboliczny wyraz wewnętrznego rozwoju.

Alchemia to coś więcej niż pogoń za złotem, a poważni alchemicy to nie tylko zbzikowani starcy. Sztuce królewskiej, jak często nazywano poszukiwanie sekretu kamienia filozoficznego, oddawali się najwybitniejsi uczeni i myśliciele europy.

Znaczenie słowa alchemia

Samo słowo ALCHEMIA jest pochodzenia arabskiego, nie znamy jednak dokładnej etymologii. Według najbardziej powszechnego poglądu, oznaczać miało pierwotnie „ sztukę pochodzącą z kraju Khem”. Khem było arabską nazwą Egiptu. To właśnie z tego kraju pochodzi dziwna nauka przekazana przez Arabów średniowiecznym badaczom europejskim.
Źródła alchemii są bogate i różnorodne. Obejmują one praktyczne umiejętności starożytnych złotników, teorie rozwinięte przez greckich filozofów, wreszcie mistyczne kulty wschodniego pochodzenia, rozpowszechnione na początku ery chrześcijańskiej, i mocne zabarwione magią i okultyzmem.

Od wieków szukano kamienia filozoficznego, ale czym on był w rzeczywistości? Nie chodziło alchemikom o jakiś gigantyczny głaz, na którym można by usiąść i oddać się rozmyślaniom.
Nie miała to też być kamienna tablica wypełniona słowem.

Kamień filozoficzny to nazwa substancji, która miała być uzyskana droga skomplikowanego i długotrwałego procesu, z pewnych, podstawowych i prostych pierwiastków. Trudność polegała na odpowiednim doborze pierwiastków i odpowiednim ich przetworzeniu. Alchemicy liczyli na to, że stworzą replikę ducha, istoty która będzie materialna. To ona właśnie zyskała miano kamienia filozoficznego. Dodana w minimalnych ilościach, miała przemieniać zwykłe metale w złoto, a użyta jako lek, miała być panaceum, leczącym każdą chorobę.
Podczas tych zabiegów bezwiednie dokonali szeregu zaskakujących odkryć stanowiących podwaliny uprawianej dzisiaj naukowej CHEMII.

Alchemicy

Adepci alchemii byli bardzo wszechstronnymi ludźmi. Przez całe wieki zasób wiedzy ludzkiej był bardzo ubogi. Alchemicy znali się na medycynie, religii, filozofii, alchemii, logiki i magii.
Te nauki nie stały w sprzeczności ze sobą. Świat traktowano jako jedność i różne dyscypliny odsłaniać miały różne aspekty tej jedności, wspólnie prowadzące do lepszego zrozumienia wszechświata.

Alchemicy wykorzystywali bardzo różnorodne substancje. Należały do nich miedź i ołów, siarka, arszenik, nawet mocz ludzki i żółć.
Składniki łączono ze sobą i dzielono, podgrzewano i studzono, odparowywano i skraplano.
W laboratoriach średniowiecza przeprowadzono procesy kalcynacji, sublimacji i destylacji.
Alchemicy opanowali sztukę destylowania esencji kwiatów, owoców i liści.

Alchemia jednak nie przetrwała rozłamu wśród swoich adeptów. Podczas gdy część z nich skupiła się na praktyce- obserwowaniu reakcji chemicznych i badaniach medycznych, inni poszli mistyczną droga wewnętrznego rozwoju.

Od początku swego istnienia, w pierwszych wiekach naszej ery, alchemia europejska tworzyła sieć ściśle powiązanych często osobliwych wierzeń i praktyk. Jedna dotyczyła przemiany pospolitych metali w złoto, a druga wewnętrznego doskonalenia się jednostki. Motywem kierującym przyczynami poważnych alchemików nie było gromadzenie fortuny. Zdolność wytworzenia złota była dla nich znakiem, że osiągnęli stan doskonałości wewnętrznej i przeniknęli tajemnicę kosmosu.
Do XVI wieku alchemicy, podobnie jak przedstawiciele innych dziedzin nauki i filozofii, nie kwestionowali arystotelesowskiej fizyki, wedle której wszystko, co się znajduje we wszechświecie, składa się z czterech żywiołów – ziemi, powietrza, ognia i wody.

Inny ważny czynnik w rozwoju alchemii stanowiły mistyczne i hermetyczne wierzenia towarzyszące chrześcijaństwu w epoce antycznej, wiekach średnich i czasach Renesansu. Według nich człowiek musi być mikrokosmosem, czyli zmniejszonym odbiciem wszechświata- makrokosmosu. Wszystkie ciała i rzeczy, znajdujące się w kosmosie miała wiązać ze sobą harmonia.
Ostatecznym celem poszukiwań nauk hermetycznych miało być poznanie przenikającego wszechświata kosmicznego ducha, utożsamiana przez alchemików z odkryciem sekretu kamienia filozoficznego.

Na drodze, na której szukali kamienia filozoficznego, odkryli mnóstwo nowych substancji i reakcji chemicznych. Szesnastowieczne pracownie alchemików, przypominały dzisiejsze laboratoria chemiczne. Współczesna chemia bada strukturę, skład i właściwości różnych substancji. Chemicy wielokrotnie powtarzają swoje doświadczenia, dbając o zachowanie niezmiennych warunków i prowadząc szczegółową dokumentację swoich poczynań. Z kolei dla alchemików substancje, z jakimi mieli do czynienia i reakcje jakie przeprowadzili, były interesujące tylko jako etapy na drodze do wytworzenia kamienia filozoficznego.

Alchemia vs. chemia

Schyłek alchemii i jej ewolucję w kierunku chemii zapoczątkował w XVI wieku, Paracelsus. Ten wielki uczony i lekarz ujął w całkiem inny, nowy sposób zarówno mistyczne, jak i praktyczne aspekty alchemii.  Twierdził on, że prawdziwym celem alchemii mistycznej jest odkrycie sił ukrytych w głębi ludzkiej duszy, zaś praktycznej- znalezienie lekarstw na choroby ludzkości.
W 1660 roku jeden z założycieli towarzystwa naukowego- londyńskiego Rogal Socjety, Robert Boyle, wykonał krok decydujący w odbębnieniu chemii jako autonomicznej dyscypliny naukowej, nie podporządkowanej ani poszukiwaniu kamienia filozoficznego, ani produkcji lekarstw. Pomimo tego do końca XVIII wieku spotykało się poważnych uczonych, przychylających się do poglądów Alchemii i kamienia filozoficznego.

Znaki w alchemii

Średniowieczna Alchemia pozostawała pod wpływem praktyk staroegipskich i mezopotamskich. Jej celem było przekształcenie metali w złoto lub srebro, ale ma dla swych adeptów także głębsze znaczenie symboliczne. Przekształcenie metalu w złoto oznacza przemianę czegoś nieczystego w czyste. W takim aspekcie alchemia jest dla alchemika symbolem duchowej podróży od ignorancjo do oświecenia..

Alchemicy posługują się symbolami ciał niebieskich i planet, takich jak słońce, Księżyc, do wyrażania symboli alchemicznych. W średniowieczu gdy obawiano się działań Kościoła katolickiego wykształcono własny złożony język znaków do rejestrowania i przekazywania swojej wierzy. Przez ta tajemniczość, alchemię zaczęto kojarzyć z wyłudzeniem, przez co tracono z pola widzenia ich prawdziwe dokonania naukowe.

Dążenie alchemików do uzyskania złota było symbolem ich pragnienia duchowości. By osiągnąć to, alchemicy musieli odkryć tzw. kamień filozoficzny. Kamień lub czerwony proszek miał wykazywać właściwości mistyczne i wpływać na proces przekształcania metalu w złoto.

Czasami był zwany jako eliksir młodości, który wyrażał nieśmiertelność, czystość.

W alchemii powstało wiele znaków, obecnie często spotykamy te znaki w Ezoteryce, szczególnie w kartach Tarota oraz magii ceremonialnej.

Symbol ziemi – jeden z czterech żywiołów alchemicznych, wyraża suchy i zimny aspekt procesu. Symbolizuje narodziny, stworzenie. Kojarzony z miedzią.

Symbol wody – reprezentuje zimne i wilgotne etapy procesu. Symbolizuje proces oczyszczania i kojarzony jest z cyną.

Symbol powietrza – reprezentuje gorące i wilgotne etapy procesu. Symbolizuje tchnienie życia i kojarzy się z żelazem.

Symbol ognia – oznacza gorące i suche etapy procesu. Kojarzy się z ołowiem i symbolizuje transformację.

Symbol rtęci – symbolizuje przejście od metalu do złota i określa połączenie sfery duchowej i materialnej.